انواع براکت در ارتدنسی

نوع اول: بریسهای فلزی

بریس فلزی که غالباً بریس سنتی نیز گفته میشود، از دو بخش اصلی تشکیل میشود: براکت فلزی که روی تک تک دندانها چسبانده میشود و سیم فلزی منعطفی که از میان

براکتها عبور داده میشود تا به دندانها فشار بیاورد و در نهایت آنها را حرکت بدهد. اکثر نوجوانان از بریس فلزی استفاده میکنند، چون این بریس ارزانترین روش ارتودنسی و غالباً

سریعترین روش برای حرکت دادن دندانها به سمت موقعیت ایدهآل است.

براکتها و سیمهایی که در گذشته در بریسهای فلزی به کار برده میشد، ظاهر ناخوشایندی داشت و جلب توجه میکرد، به همین دلیل استفاده از آنها برای بیماران آزاردهنده بود.

بریسهای فلزی امروزی بسیار کوچکتر و نامشخصتر از بریسهای قدیمیاند. به علاوه تکنولوژی جدید سیمهایی ساخته است که دندانها را نسبت به سیمهای قبلی سریعتر و با

درد کمتر حرکت میدهد. همچنین امکان انتخاب رابر باندها یا کشهای دور هر براکت نیز برای بسیاری از نوجوانان جالب است، چرا که به این ترتیب فرصتی پیدا میکنند تا بریس خود

را به نوعی شخصیسازی کنند.

نوع دوم: بریسهای سرامیکی

بریسهای سرامیکی زمانی محبوبترین جایگزین بریسهای فلزی بودند. چون براکتهای بریس سرامیکی از سرامیک ساخته میشود که همرنگ دندان است و بافتی مانند دندان

دارد، تشخیص دادن براکتهای سرامیکی روی دندانها بسیار دشوار است. چون بسیاری از متخصصین ارتودنسی از سیمهایی همرنگ دندانها استفاده میکنند، کل فرایند درمان

عملاً برای اطرافیان غیرقابل تشخیص است. از آنجایی که بریس سرامیکی بسیار کمتر از بریس فلزی جلب توجه میکند، این سیستم ارتودنسی به محض عرضه با تقاضای بالایی

روبرو شد.   

برخی دندانپزشکان هنوز هم از بریس سرامیکی استفاده میکنند. هرچند بریس سرامیکی گرانتر از بریس سنتی است، اما بسیار کمتر از آن جلب توجه میکند و ارتودنسی با آن

سریعتر از روشهای دیگری مانند اینویزیلاین یا ارتودنسی نامرئی است. بااین حال اگر بیمار برای تمیز کردن دندانها و بریس خود پشتکار نداشته باشد و جرمگیری را مرتب انجام

ندهد، براکتهای سرامیکی نیز مانند دندانهای واقعی به راحتی لک میشود. از این گذشته میزان ناراحتی ناشی از ارتودنسی با بریس سرامیکی و سیمهای فلزی جدید غالباً به

اندازهی ناراحتی ناشی از ارتودنسی با بریسهای فلزی قدیمی است.

 

نوع سوم: بریسهای زبانی

بریس لینگوال، زبانی یا پشت دندانی در اصل دقیقاً مانند بریس فلزی است، با این تفاوت که بریس زبانی پشت دندانها، نه جلوی دندانها قرار میگیرد. بریس لینگوال مزایای متعددی

دارد و میتواند دقیقاً به اندازهی بریسهای قدیمی، چه فلزی، چه سرامیکی، موثر باشد، اما از بیرون دیده نمیشود. هرچند وقتی فرد دهانش را باز میکند، بریس قابل تشخیص

است، بااین حال بریس لینگوال بسیار کمتر از سیمها و براکتهایی که روی دندانها قرار میگیرد، جلب توجه میکند.

البته بریس لینگوال معایبی نیز دارد که آن را به انتخاب نامناسبی برای بسیاری از بیماران تبدیل میکند. چون  بیمار نمیتواند بریس لینگوال را ببیند یا عادت به تمیز کردن ناحیههایی

ندارد که اکنون به مراقبت بسیار زیادی نیاز دارد، تمیز کردن بریس لینگوال بسیار سخت است. همچنین ممکن است بریس لینگوال برای حرف زدن بیمار مشکل ایجاد کند. بریس

لینگوال نیز مانند تمام درمانهای دیگر ارتودنسی دارای یک منحنی یادگیری گفتار است، بااین حال حرف زدن با وجود بریس لینگوال در داخل دهان غالباً دشوارتر از انواع دیگر ارتودنسی

است. همچنین بریس زبانی انتخاب مناسب برای بیمارانی نیست که دچار ناهنجاریهای شدید دندانی هستند و به درمان گسترده نیاز دارند. به علاوه چون دورهی درمان با بریس

لینگوال طولانیتر است و این روش غالباً پرهزینهتر از بریسهای قدیمی است، اکثر بیماران این روش ارتودنسی را انتخاب نمیکنند.

 

نوع چهارم: بریسهای خود و باز بسته شونده

بریس خود باز و بسته شونده نیز مشابه بریس سرامیکی و فلزی قدیمی از سیم و براکت برای حرکت دادن دندانها استفاده میکند. هرچند اکثر متخصصین ارتودنسی امروزه از این

نوع بریس استفاده میکنند، هنوز هم بسیاری روشهای قدیمیتر ارتودنسی را ارائه میدهند. براکتهای این نوع بریس با در یا گیره روی سیم ثابت میشود و در این سیستم از

کش استفاده نمیشود. این بریس گیر غذایی کمتری دارد و درمان با آن نسبت به بقیهی بریسها با درد کمتری همراه است. به علاوه بریس خود باز و بسته شونده دفعات مراجعهی 

بیمار را به مطب برای تنظیم بریس کاهش میدهد.

بریس خود باز و بسته شونده در دو نوع فلزی و سرامیکی وجود دارد، اما این نوع بریس برای تمام بیماران مناسب نیست. هرچند بریس خود باز و بسته شونده طول درمان را کوتاهتر

میکند، اما تمام ویژگیهای لازم را برای انجام یک درمان ارتودنسی موفق ندارد.

 

نوع پنجم: اینویزیلاین یا ارتودنسی نامرئی

پلاکهای ارتودنسی نامرئی یا اینویزیلاین متداولترین و موثرترین شیوهی ارتودنسی فعلی است. هرچند ارتودنسی نامرئی برای تمام بیماران ایدهآل نیست، اما مزایای متعددی نیز

دارد که قابل چشمپوشی نیست، برای مثال بیماران میتوانند پلاک را برای تمیز کردن یا در مواقع لزوم از دهان خارج کنند. پلاک اینویزیلاین کاملاً نامرئی است و بعد از آن که بیمار به

پلاک عادت کرد، استفاده از آن برایش بسیار راحتتر از بریسهای فلزی خواهد بود.

اینویزیلاین معمولاً گرانتر از بریسهای قدیمی است و استفاده از آن برای اصلاح ناهنجاریهای بسیار شدید مناسب نیست. بااین حال ارتودنسی نامرئی انتخابی فوقالعاده برای

بیمارانی است که میخواهند مشکلات نسبتاً خفیف و استاندارد نامرتبی دندانها را با درمانی منعطفتر اصلاح کنند.