بهترین روش برای بازکردن براکت های فلزی از نظر بیمار، کدام است؟

3 خرداد 1399
هدف این بررسی بالینی مقایسه ی سطح ناراحتی گزارش شده توسط بیماران در طی برداشتن براکت های فلزی اورتودنسی انجام شده با چهار ابزار متفاوت برای برداشتن است.
بهترین روش برای بازکردن براکت های فلزی از نظر بیمار، کدام است؟

بهترین روش برای بازکردن براکت های فلزی از نظر بیمار، کدام است؟

 

چکیده

 

پیشینه: هدف این بررسی بالینی مقایسه ی سطح ناراحتی گزارش شده توسط بیماران در طی برداشتن براکت های فلزی اورتودنسی انجام شده با چهار ابزار متفاوت برای برداشتن است.

 

روش انجام کار: نمونه ی ارزیابی شده در این مطالعه بر روی دهان متشکل است از مجموع 70 بیمار (840دندان). چهار روش متفاوت برای برداشتن براکت استفاده شد: ابزار برداشت بالابرنده (LODI)، سیم چین مستقیم (SC

سیم چین how (HP) و سیم چین برداشت براکت (BRP)[1]. پیش از برداشتن با همه ی روش های آزمایشی، سیم کمانی برداشته شد. قبل از برداشتن وسایل تعبیه شده، به هر بیمار در مورد اهداف مطالعه اطلاعاتی داده

شد. توضیح داده شد که در انتهای برداششت در هر یک چهارم، لازم است تا ناراحتی رویه با استفاده از مقیاس آنالوگ بصری (VAS) ارزیابی شود. این مقیاس متشکل است از یک خط کش میلیمتری که از 0 تا 10 امتیاز دارد، که

در آن 0 مساوی درد زیاد و 5 = درد کم و 10= عدم درد است. سطح معنی داری در 5% (p=0.05) از پیش تعیین شده و داده ها با استفاده از نرم افزار BioEstat 5.0 تحلیل شدند.

 

نتایج: نمرات درد با SC بسیار بیشتر از روش های دیگر بود. اختلاف معنی دار بین HP و BRP از نظر نمرات درد وجود نداشت و گروه LODI پایین ترین نمرات درد را نشان داد. به صورت آماری، اختلافات معنی دار در ARI بین چهار

روش برداشت مشاهده شد.

 

محدودیت ها: بزرگترین محدودیت این مطالعه این است که هر دندان به صورت منفرد ارزیابی نشد.

 

نتیجه گیری: بیماران سطوح پایین تر از درد و ناراحتی را با روش LODI گزارش دادند. استفاده از یک سیم چین مستقیم بالاترین نمرات درد و ناراحتی را در طی برداشت ایجاد کرد.

 

کلیدواژگان: درد، براکت های اورتودنسی، درمان اورتودنسی

 

پیشینه تحقیق

علی رغم همه ی پیشرفت های اخیر در دندانپزشکی، شکایت بیماران در مورد درد و ناراحتی همچنان پس از انواع مختلف از درمان های دندانی گزارش می شود و درمان اورتودنسی نیز از این قاعده مستثنی نیست. ادبیات

تحقیق موجود نشان می دهد که رویه ها مانند استفاده از جداکننده های الاستیک، قراردادنِ کمان سیم کمانی و فعالسازی و همچنین استفاده از نیروهای استخوانپزشکی (ارتوپدی) ممکن است در بیماران اوتودنسی درد ایجاد

کند. همچنین مشخص شده است که احتمال تجربه ی درد یا ناراحتی ممکن است به منفی بر تمایل بیماران برای انجام درمان اورتودنسی اثر بگذارد.

بیماران اورتودنسی ممکن است درد را نه تنها در طی فاز درمان فعال تجربه کنند بلکه ممکن است درد در طی برداشتن لوازم فیکس شده نیز تجربه شود. روش های مختلف برای برداشتن براکت های فلزی و سرامک در ادبیات

تحقیق توصیف شده اند، از جمله استفاده از سیم چین های ویژه ی برداشت، فراصوت یا استفاده از لیزر، برداشت الکترومتریک، ابزار ویژه و استفاده از مواد چسباندن که میکروکپسول های قابل بسط با گرما را ارائه می کنند تا

برداشت را تسهیل کنند. علی رغم چندین تکنیک توصیف شده، تعداد کمی نویسنده به شناخت ناراحتی ایجاد شده توسط روش های مختلف برداشت توجه کرده اند. بدون شک، روش برداشت ایده آل باید برای مینای دندان بی

ضرر باشد و همچنین دردی برای بیمار ایجاد نکند. اگرچه، محققان بیشتر بر روی مطالعه ی درد در طی درمان اورتودنسی تمرکز کرده اند تا ارزیابی راه هایی که ناراحتی بیمار را در طی برداشت به حداقل می رساند.

در یک تلاش برای پر کردن خلاء در ادبیات تحقیق، هدف این بررسی بالینی مقایسه ی سطح ناراحتی گزارش شده توسط بیماران در طی برداشت براکت های فلزی اورتودنسی است که با چهار ابزار متفاوت برداشت انجام شده

است لذا یکپارچگی مینا پس از برداشت تایید شود.

 

روش انجام کار

قبل از جمع آوری داده، این پروژه برای تایید توسط کمیته ی اخلاق تحقیقاتیِ دانشگاه ایالت باهیای جنوب شرقی فرستاده شد و یک گزارش مناسب و مطلوب را دریافت کرد. نمونه در این مطالعه ی دهانی از یک روش خصوصی

تکی جمع آوری شده است و شامل بیمارانی است که لوازم اورتودنسی ثابت داشته اند و در هر دو کمان برداشته شده اند. معیارهای شمول عبارت بودند از وجود یک زاویه ی کلاس I در دندان های شیری و ثابت به جز سومین

دندان آسیاب. در مقابل، بیمارانی که لازم بود دندان بکشند یا دندان را در سطح دهانی بازسازی کنند، از این مطالعه کنار گذاشته شدند. این نمونه متشکل بود از مجموع بیمار زن (840 دندان). متوسط سن در زمان برداششت 31

سال و 10 ماه بود از 14 سال و 3 ماه تا 45 سال و 11 ماه. همه ی بیماران یا سرپرستان قانونی آنها یک رضایتنامه را قبل از آغاز درمان امضا کردند.

همه ی لوازم فیکس توسط یک دندانپزشک گذاشته و برداشته شدند. همچنین برند و مدل براکت های فولادی ضد زنگ که برای بیماران استفاده شد، همگی یکسان بودند. پیش از برداشت،سطح دهانی همه دندان ها با یک

ترکیب سنگ زنی و آب با سرعت پایین، سنگ زده شدند، مینا با یک بتونه خودقلم زن محافظت شده بود و ترکیب رزین یکسان برای همه ی بیماران پس از دستورالعمل تولیدکننده استفاده شد.

قبل از برداشتن لوازم، به هر بیمار در مورد اهداف مطالعه اطلاعاتی داده شد. توضیح داده شد که در انتهای برداشت هر یک چهارم، لازم است تا ناراحتی ناشی از رویه را با استفده از یک مقیاس آنالوگ بصری (VAS) مشخص

کنند. این مقیاس متشکل بود از یک خط کش میلیمتری که از 0 تا 10 امتیاز بندی شده بود که در ان 0= درد زیاد، 5=درد متوسط و 10=بی درد است. پیش از برداشت، ترتیب و روش برداشت برای هر یک چهارم به صورت تصادفی

انتخاب شد. دندان های ارزیابی شده در این مطالعه، عبارتند بودند از دندان پیش و آسیای جلویی چون براکت های آنها کاملا یکسان بودند.

چهار روش مختلف از برداشت براکت مورد استفاده قرار گرفت (شکل 1). اولین روش ارزیابی شده، ابزار برداشت بالابرنده (LODI) بود که در آن یک سیم کشش زیر بال براکت درگیر بود و یک نیروی کشش را پس از فشار اندک

دسته ایجاد می کرد در حالی که هر دو پایه های پلاستیکی بر روی سطح پلاستیک قرار داشتند. دومین روش برداشت که تست شد، سیم چین مستقیم (SC) بود که برای گرفتن بالهای براکت استفاده می شد و فشار را بر پایه

ی براکت به صورت میانی و از راه دور ایجاد می کند. سومین روش استفاده از سیم چین how (HP) بود تا بالهای میانی و دور پرس شوند و پایه ی براکت تغییر شکل پیدا کند. آخرین روش تست شده، سیم چین برداشت براکت

(BRP) بود که در شکل 1d مشاهده می شود. پیش از برداشت با همه ی روشهای آزمایشی، سیم کمانی برداشته شد.

میزان ترکیب باقی مانده بر روی سطح مینا فورا پس از برداشت براکت ارزیابی شد. از بیماران خواسته شده تا با یک محلول حاول فوکسینا دهان خود را شستشو دهند تا باقی مانده ی ترکیب چسبیده به دندان مشخص شود.

یک میکروسکوپ الکترونی قابل حمل برای ارزیابی شاخص باقی مانده چسبنده (ARI) (شکل 2a، b) استفاده شد. این مقیاس نمراتی از 0 تا 3 دارد که در آن 0= عدم باقی مانده چسبنده، 1=کمتر از نیمی از باقی مانده

چسبنده، 2=بیش از نیمی از باقی مانده چسبنده و 3=همه ی باقی مانده ی چسبنده (شکل 3). همه مقادیر توسط یک دندانپزشک مشخص شدند.

 

تحلیل آماری

برای تحلیل توصیفیِ نمرات درد و مقادیر ARI متوسط و انحراف معیار محاسبه شدند. اختلافات ثبت شده برای همه ی روش های برداشت با تست فریدمن[2] مقایسه شدند و پس از آن تست ویلکاکسن[3] برای مقایسه

جفت ها انجام شد. سطح معنی داری در 5% (p=0.05) از قبل تعیین شده بود و داده ها با استفاده از BioEstat 5.0 تحلیل شدند.

 

نتایج

شکل 4 ادراک از درد گزارش شده توسط شرکت کنندگان را براساس روش برداشت مورد استفاده نشان می دهد. تست فریدمن نشان داد که نمرات درد به صورت آماری اختلاف زیادی دارند که به روش برداشت ارتباط دارد.

مقایسه ها بین جفت ها توسط تست ویلکاکسن نشان داد که نمرات درد با SC به صورت معنی دار بالاتر از همه ی روش های دیگر است. اختلاف معنی دار بین نمرات درد HP و BRP وجود نداشت و گروه LODI کمترین نمرات درد

را نشان دادند.

اختلافات معنی دار آماری در ARI بین چهار روش برداشت (شکل 5) مشاهده شدند. مقایسه ها بین جفت ها توسط تست ویلکاکسن نشان می دهد که روش های برداشت براکت که بیشترین ARI را ایجاد کردند عبارتند از:

HP>BRP>LODI>SC

 

بحث

جستجوی برای راه های کاهش درد بیمار و ناراحتی او در طی رویه های مختلف دندانی مسئله ی جاری برای دندانپزشکی معاصر است. همین مسئله برای دندانپزشکان اورتودنسی نیز وجود دارد اگرچه تحقیقات اندکی در مورد

این موضوع در ادبیات تحقیق پیدا می شوند مخصوصا زمانی که با سایر حوزه های تحقیقات اورتودنسی مقایسه می شود. به عنوان مثال، علی رغم روش های مختلف برداشت توصیف شده در ادبیات تحقیق، تعداد اندکی در

رابطه با درد یا ناراحتی که ممکن است برای بیماران اورتودنسی ایجاد کنند، مطالعه شده است. لذا، هدف مطالعه ی کنونی ارزیابی چهار روش است که در حال حاضر برای برداشت براکت های فلزی استفاده می شوند و

همچنین تعیین اختلافات احتمالی در ناراحتی بیمار و میزان باقی ماندن مواد چسبنده بر روی سطح مینا پس از برداشت می باشد.

نتایج مطالعه اختلافات معنی دار را در ناراحتی بیمار بین چهار روش برداشت نشان می دهند. در کل، استفاده از LODI باعث ایجاد سطوح پایین تر از درد یا ناراحتی برای برداشت براکت می شود البته در قیاس با روش های دیگر.

همچنین، استفاده از SC روشی است که بالاترین ناراحتی را برای بیماران ایجاد می کند. این یافته با گزارشات بالینی قبلی و همچنین مطالعه ی نورماندو و همکاران[4] همخوانی دارد که به صورت کمی ناراحتی ایجاد شده

توسط LODI و SC را مقایسه کرده بودند. اگرچه، آن مطالعه [12] به این دو روش محدود شد و سایر روش های مورد استفاده توسط اورتودنتیست ها را مانند HP و BRP ارزیابی نکرد. در مطالعه ی ما، HP و BRP نمرات مشابه را از

ناراحتی بیمار نشان دادند که به سطح میانی بین مقادیر متوسط ناراحتی SC و LODI رسید.

دلایلی که نتایج مختلف بین روش های مطالعه شده را توجیه می کنند، مشخص هستند. اگرچه، جهت نیروی برداشت می تواند بر میزان ناراحتی در طی برداشت براکت های فلزی اثربگذارد.

براساس ویلیامز و بیشارا [10][5] جهت استفاده از نیرو برای برداشت و قابلیت جابجایی دندان در کنار اختلافات جنسی عواملی هستند که بر آستانه ی ناراحتی اثر می گذارند. متاسفانه، ما راهی برای استاندارد کردن جهت

نداریم چون هر ابزار برای برداشت یک حالت عملیاتی متفاوت را ارائه می کند. اگرچه در طی برداشت، توصیه های تولیدکنندگان با توجه به استفاده از این ابزار در ادامه می آیند. از این رو، سیستم های مشابه نیرو ایجاد شده

توسط ابزار مختلف در طی برداشت ممکن است توضیحی برای این یافته ها فراهم کنند. BRP، SC و HP نیروهایی با بزرگی یکسان وارد می کنند اما در جهت مخالف. آنها یکدیگر را کنسل می کنند لذا نیروی بیشتر باید توسط

اپراتور استفاده شود که می تواند منجر به ناراحتی بیشتر بیمار شود. در مقابل، LODI ممکن است نیازمند سطوح پایین تر و ثابت تر نیرو باشد که ممکن است به یک نمره ی پایین تر از درد یا ناراحتی ارتباط داشته باشد. ویلیامز و

بیشارا بیان می کنند که تقریبا 1000 گرم باید به عنوان یک محدود مناسب نیرو در نظر گرفته شود که مستقیما بر دندان اعمال می گردد.

ناراحتی احساس شده در آسیای پیشین و دندان های نیش در این مطالعه ثبت شدند. این یک تلاش برای استاندارد کردن بهتر نمونه است. در ابتدا، چون براکت های مورد استفاده برای هر دو دندان یکسان بودند. دوما، چون نوع

دندان به نظر بر آستانه ی درد اثر می گذارد چون بیشترین شکایت ها در طی برداشت دندان پیشین گزارش شده اند. این می تواند توضیح داده شود چون آستانه های حسی لمسیِ مردم عادی در حدود 1 گرم در بخش قدامی

کمان دندانی است و به تدریج به سمت بخش های جلوی کمان افزایش پیدا می کند که از 5 تا 10 گرم می باشد. در مقابل، جنسیت بیمار اثر اندکی بر آستانه ی ناراحتی دارد؛ لذا ما تصمیم گرفتیم تا با جنسیت تمایز ایجاد

نکنیم.

این چهار روش برداشت برای احتمال آسیب رسانی به سطح مینا نیز ارزیابی شدند. یک نقطه ی حیاتی برای این ارزیابی خط شکست چسبنده در طی برداشت براکت است. براساس آرتون و برگلند [23][6]، مینا می تواند

محافظت شود اگر خط چسبندگی شکست درون لایه ی چسبنده قرار داشته باشد؛ لذا، یک لایه ی نازک از چسب به مینا پس از برداشت باقی می ماند. از این رو، ARI یک نشانگر مهم در هنگام ارزیابی یکپارچگی سطح مینا

پس از برداشت براکت است.

یک میکروسکوپ الکترونی قابل حمل استفاده شد تا ARI ارزیابی شود که به دلیل بُعد کاهش یافته می تواند مستقیما درون حفره دهان قرار بگیرد. پس از برداشت و پیش از ارزیابی میکروسکوپی، مینا با فوکسینا شسته شد تا

تصویرسازی و تعیین کمیت ترکیب تسهیل شود.

نتایج این مطالعه اختلافات معنی دار ARI را در میان چهار روش برداشت تست شده نشان می دهد. علی رغم این اختلافات آماری، HP، LODI و BRP نتایج تقریبا مشابه را نشان دادند (شکل 5). اگرچه، ARI برای SC کمتر از

موارد ثبت شده برای سایر گروه ها بود (شکل 5) که به نظر نشان دهنده ی احتمال بیشتر برای آسیب به مینا است. SC نیروهایی مستقیما به لایه ی چسب و زیر پایه ی براکت ایجاد می کند و فورا به مینای زیرین منتقل میشود

لذا ریسک بالاتری برای آسیب رسیدن به مینا وجود دارد.

از این رو در قیاس با سایر روش های تست شده، استفاده از SC به نظر اصلا روش مناسب و ایده آلی نیست چون احتمال بیشتری برای آسیب به مینا دارد که ناراحتی بیشتر بیمار را به همراه دارد. همچنین اگر برداشت براکت

لازم باشد، استفاده از SC ممکن است روش منتخب برای برداشت براکت ها نباشد چون مطالعه ی دیگر [14، 15] گزارش داد که اکثریت براکت های برداشت شده توسط SC تغییرشکل ساختاری معنی دار در پایه دارند و یا در

مجرا. در مقابل، LODI بالاترین مقبولیت را برای بیمار نشان داد. علاوه بر این، گزارشات قبلی نشان دادند که همه ی براکت های جدا شده توسط LODI از نظر ساختاری سالم ماندند که نشان می دهد این روش می تواند بهترین

روش توصیه شده برای برداشت براکت باشد.

 

نتیجه گیری

براساس یافته های ما، می توان نتیجه گرفت که:

  • بیماران به هنگام برداشتن براکت فلزی توسط LODI سطوح پایین تر از درد و ناراحتی را گزارش دادند.
  • سیم چین how و سیم چین برداشت براکت سطوح متوسط و مشابه از درد و ناراحتی را ایجاد کردند.
  • استفاده از سیم چین مستقیم بالاترین درد و ناراحتی را برای بیماران در طی برداشت ایجاد کرد.
  • نمرات ARI برای هر چهار روش برداشت چندان متفاوت نبودند.

 

 

[1] lift-off debonding instrument (LODI), straight cutter plier (SC), how plier (HP), and bracket removal plier (BRP)

[2] Friedman

[3] Wilcoxon

[4] Normando et al

[5] Williams and Bishara