نقایص استخواني كه با ارتودنسي قابل درمان است

13 فروردین 1399
نقایص استخواني كه با ارتودنسي قابل درمان است

ناهموار بودن حاشیه لثه

 

زمانی که چنین ناهمواری هایی به وجود می آید، باید راه حل مناسب برای این مشکل مشخص شود، به این معنی که باید اقدامات درمانی برای مثال درمان های ارتودنسی، اصلاح موقعیت حاشیه های لثه، و یا اصلاح از

طریق جراحی به منظور تصحیح این ناهمواری ها انجام شود. چهار عامل وجود دارد که در شکل گیری ایده آل لثه ها دخیل هستند: (الف) دو دندان پیش (ثنایا) مرکزی باید حاشیه لثه ای نازک و در یک سطح داشته باشند. (ب)

حاشیه لثه ای دندان های پیش و نیش مرکزی باید نسبت به حاشیه لثه ای دندان های پیش مرکزی همراستا باشند و نسبت به دندان های پیش پایینی در موقعیت آپیکال تر (راسی تر) قرار گیرند. (ج) حد فاصل حاشیه لثه

ای لابیال باید از اتصالات سیمان - مینای دندان تقلید کنند. (د) بین هر دندان، یک پاپیلا باید وجود داشته باشد، بنابراین باید نیمی از تماس بین پروگزیمال توسط پاپیلا اشغال شده و نیمی دیگر از تماس دندان های مجاور

تشکیل می شود.

• برای تصمیم گیری صحیح درمورد اینکه کدام روش درمانی باید اتخاذ شود، چهار معیار ارزیابی می شود.

• ارزیابی رابطه بین خط لب بیمار و حاشیه لثه دندان های پیش مرکزی فک بالا هنگام لبخند زدن بیمار. اگر اختلاف حاشیه لثه ای وجود داشته باشد اما مشخص نباشد، نیازی به اصلاح ندارد.

• عمق سولکول لابیال نسبت به دو دندان پیش مرکزی ارزیابی می شود. ممکن است برداشت و قطع لثه به منظور جابجایی حاشیه لثه ای دندان های کوتاهتر با یک سولکوس عمیق مناسب باشد. با این وجود ممکن است

در صورت برابر بودن عمق دندان های پیش کوتاه و بلند، جراحی لثه کمک چندانی نکند.

• رابطه بین کوتاهترین دندان پیش مرکزی و پیش جانبی مجاور ارزیابی می شود. اگر معلوم شود که کوتاهترین دندان پیش مرکزی همچنان بلند تر از پیش جانبی است، دندان پیش مرکزی بیرون زده است و لبه آن باید متعادل

شود. این امر به حاشیه لثه ای کمک می کند تا به صورت کرونال حرکت کرده و اختلاف حاشیه لثه ای از بین برود. اما اگر مشخص شود که كوتاه ترین دندان پیش مرکزی كوتاهتر از پیش جانبی است، این روش احتمالاً بین

حاشیه لثه ای پیش مرکزی و پیش های جانبی شکل زیبایی ایجاد نمی كند.

• مشاهده اینکه لبه های دندان پیش ساییده شده اند یا خیر، از طریق ارزیابی دندان ها از دیدگاه دندان های پیش انجام می شود. اگر مشخص شود که لبه یک دندان پیش نسبت به دندان مجاور ضخیم تر است، این امر

ممکن است نشان دهد که لبه دندان پیش ساییده شده است. در این شرایط، روش مناسب برای اصلاح این اختلاف، فروبردن دندان نیش مركزی كوتاه است، این امر باعث می شود كه حاشیه لثه ای به صورت راسی حرکت

کند و باعث بازیابی و تصحیح لبه های دندان پیش می شود.

 

دندانهای ساییده شده و تحت فشار

 

عادت هایی از قبیل دندان قروچه می تواند منجر به ساییدگی قابل توجهی در دندان های فک بالا و فک پایین شوند که البته قابل جبران است. برای درمان این نوع موارد دو گزینه وجود دارد.

ابتدا در روش افزایش طول تاج با بالا بردن فلپ، از بین بردن استخوان و قرار دادن فلپ به صورت راسی برای ایجاد مقدار مناسب از طول دندان برای آماده سازی تاج انجام می شود. اما این روش برای دندان های دارای ریشه

کوتاه قابل استفاده نیست، زیرا این امر می تواند بر نسبت تاج به ریشه تأثیر بگذارد و ممکن است به طور بالقوه ای منفذ لثه را بین دندان های قدامی باز کند.

دوم، دندان های ساییده شده کوتاه را می توان به صورت ارتودنسی فرو برد و این امر حاشیه لثه را به صورت راسی حرکت خواهد داد. این روش، یک فضای خالی که برای اصلاح دندان لازم است را ایجاد می کند.  Intrusion

ارتودنسی دندان های به شدت ساییده یک مزیت قابل توجه در افزایش طول تاج پریودنتال است، مگر اینکه دندان بیمار ریشه های طولانی و پهن داشته باشد یا از بین رفتن استخوان افقی پریودنتال گسترده ای داشته باشد.

 

عدم وجود پاپیلای لثه یا فضای لثه ای باز

 

یکی از عوامل مهم زیبایی شناختی در هر فرد، وجود پاپیلا بین دندان های پیش مرکزی فک بالا است. اگر بزرگسالان کمبود پاپیلای لثه یا فضای لثه ای باز را نشان دهند، اغلب درمان این موارد با درمان پریودنتال دشوار می

شود. با این حال، درمان ارتودنسی می تواند در اصلاح آنها به ما کمک کند. فضای لثه ای باز معمولاً در اثر شکل دندان، زاویه ریشه و انحلال استخوان پریودنتال ایجاد می شود. در وهله اول و مهم تر از همه لازم است ارزیابی

کنیم که آیا مشکل در اثر تماس پاپیلا یا دندان به وجود امده است. اگر مشکل از پاپیلا باشد، علت آن عدم حمایت استخوان به دلیل مشکلات اساسی پریودنتال می باشد. بسیاری از فضاهای باز به دلیل مشکل تماس دندانی

ایجاد می شود. در این زمان با رادیوگرافی پری اپیکال داخل دهانی وضعیت دندان های پیش مرکزی را ارزیابی کنید. اگر مشخص شود که زاویه ریشه ها متفاوت از یکدیگر است، با قرار دادن براکت ها می توان تصحیح موقعیت

ریشه را انجام داد. اگر ریشه ها در زاویه صحیح قرار داشته باشند، ممکن است تماس باز ناشی از شکل غیر طبیعی دندان باشد. بیشتر مناطق تماس بین دندان های پیش مرکزی به طول 2-3 میلی متر است، اما در این

مواقع که شکل دندان ها اشکال دارد مناطق تماس بین دو پیش مرکزی در فاصله 1 میلی متری قرار دارند. بهترین روش برای برطرف کردن این مشکلات ایجاد مجدد فاصله بین دندان ها با استفاده از اصلاح سطح میانی در

دندان های مرکزی است. مقدار مینای دندان که باید خارج شود تقریباً بین 0.5 تا 0.75 میلی متر است که برابر با نیمی از فاصله بین سطوح میانی دندان های پیش در سطح نوک پاپیلا است و همچنین به داخل عاج نیز نفوذ

نمی کند. پس از انجام این کار، منطقه تماس طولانی می شود و به سمت پاپیلا حرکت می کند.

 

نقایص استخواني كه با درمان های ارتودنسي قابل درمان است:

 

نقایص همی سپتال (نصف تیغه ای)

 

این نوع نقایص ها اغلب در اطراف دندان های وسطی کج یا دندان های به شدت ساییده شده دیده می شود. در صورت خم شدن دندان ها، صاف کردن آنها و بیرون آمدن دندان در تراز کردن نقص استخوانی کمک کننده است.

در صورت ساییدگی بیش از حد دندان، intrusion دندان و تراز کردن محل اتصال مینای مجاور می تواند به تصحیح نقایص استخوانی کمک کند.

 

زوال استخوان افقی پیشرفته

 

هنگامی که یک بیمار زوال پیشرفته استخوانی را نشان می دهد، ممکن است سطح استخوان چندین میلی متر از محل اتصال مینا عقب رفته باشد. این امر ممکن است باعث شود که نسبت ریشه به تاج دندان نسبتاً

نامناسب باشد. به منظور کاهش تحرک و دستیابی به نسبت های بهبود یافته ریشه به تاج در چنین مواردی، کاهش طول بالینی تاج ممکن است مناسب باشد.

 

نقایص چندشاخگی

 

این موارد ضایعات دشواری هستند و می توانند درمان های ارتودنسی را با مشکل مواجه کنند. یک روش احتمالی برای درمان چندشاخگی کلاس III از بین بردن آن از طریق دو نیم کردن تاج و ریشه دندان است. اگر قرار است

دندان های دونیم شده به عنوان پایه برای یک پل مورد استفاده قرار گیرند، حرکت دادن ریشه ها از هم از طریق ارتودنسی باعث ترمیم مطلوب و splint کردن دندان ها(متصل کردن دندان‌های مجاور هم از طریق کامپوزیت

رزین یا سیستم ارتودنسی به منظور ثابت کردن آنها​) در فضاهای مجاور می شود. در این نوع از بیماران پس از انجام عمل جراحی، جراحی اندودنتیک و پریودنتیک و عناصر ارتودنسی می توانند روی دندان های مربوطه قرار

بگیرند تا ریشه ها را جدا کنند. این فرآیند با سهولت و کارآیی بیشتری، یک فضای خالی را برای تمیز کردن آن ایجاد می کند و همچنین فرایند چندشاخگی را از بین می برد.

 

رابطه بین درمان های ارتودنسی و بهداشت دهان و دندان

 

پیشنهاد شده است كه درمان های ارتودنسی با كمك به برداشت راحت پلاك و كاهش ترومای دندانی منجر به بهبود وضعیت پریودنتال می شود. گوسمائو و همکاران 90 بیمار مبتلا به مال اکلوژن(دندانهای فک بالا و پایین به

صورت صحیح جفت نمی شوند) را مطالعه کردند. ارتباط معنی داری بین تحلیل لثه و متغیرهایی مانند دندان های کج گونه ای، دندان های پیش بیش از حد proclined فک بالا و همچنین بین پریودنتیت مزمن و دندان های

آسیای میانی کج، تراکم دندانها، دندان های پیش بیش از حد proclined و دیاستما مشاهده شد. اتصال دندان های آسیا منجر به نتایج سلامت پریودنتال بهتر از باندینگ می شود. از بین بردن کامپوزیت اضافی در اطراف براکت

ها به ویژه در حاشیه لثه برای سالم نگه داشتن بافت پریودنتال در طول درمان ارتودنسی بسیار حائز اهمیت است.

 

نتیجه گیری

 

طیف گسترده ای از روابط متقابل بین پریودنتیکس و ارتودنسی نشان می دهد که تمرکز بر روی توانبخشی جامع بیماران مبتلا به نقایص پریودنتال است. آموزش بیمار، افزایش بهداشت دهان و دندان، مراقبت پریودنتال منظم و

انگیزه در طول درمان ارتودنسی ضروری است. هدف از درمان های پیرادندانی با افزایش تعدادی از عوامل مختلف در هر کدام از یافته های فردی قابل تعریف است: زیبایی شناسی، عملکرد، خطرات ناشی از حرکت ارتودنسی

دندان، ملاحظات بیومکانیکی و پیش آگهی پریودنتال. متخصص ارتودنسی با استفاده از روش های کمکی پریودنتال می تواند به نتایج پایدارتر و مطلوب تری از نظر زیبایی شناختی دست یابد. تعامل نزدیک میان پریودنتیست و

ارتودنتیست می تواند نتایج عالی را با ثبات دراز مدت تضمین کند.