ترمیم فاصله بین دندان‌ها (دیاستما)

10 فروردین 1399
ترمیم فاصله بین دندان‌ها (دیاستما)

دیاستما چیست؟

 

به شکاف یا فضای خالی مابین دندان ها دیاستما گفته می شود. این فاصله ها ممکن است در هر قسمتی از دهان ایجاد شوند، اما اغلب اوقات هنگامی که این شکاف بین دو دندان جلویی فوقانی وجود دارد، توجه زیادی را

به خود جلب می کند. این وضعیت هم بزرگسالان و هم کودکان را تحت تأثیر قرار می دهد. در کودکان ممکن است این شکاف ها به محض رشد دندان های دائمی آنها از بین بروند.

برخی از شکاف ها کوچک بوده و به ندرت توجه را به خود جلب می کنند، در حالی که شکاف های دیگر بزرگتر بوده و برای بعضی از افراد به عنوان یک مسئله ی زیبایی شناختی به شمار می روند. اگر ظاهر دیاستما را دوست

ندارید، روش هایی وجود دارد که منجر به اصلاح آنها یا کاهش اندازه شان می گردد.

 

علل بروز دیاستما

 

برای بروز دیاستما تنها یک علت وجود ندارد، بلکه چندین عامل در بروز آن موثر هستند. در بعضی از افراد، این حالت با اندازه دندان ها و همچنین اندازه استخوان فک آنها در ارتباط است. در حالتی که دندان های یک فرد به

نسبتِ استخوان فک او بیش از حد کوچک باشند، امکان ایجاد شکاف وجود دارد. در نتیجه این امر دندان ها به شدت از هم فاصله می گیرند. اندازه دندان ها و استخوان فک شما توسط ژنتیک تعیین می شود، بنابراین دیاستما

می تواند در بین اعضای یک خانواده به ارث برسد و مکررا مشاهده شود.

در صورتی که بافتی که در ناحیه مرزی بین خط لثه و دو دندان فوقانی جلویی شما قرار دارد بیش از حد رشد کند، ممکن است دچار دیاستما شوید. این رشد بیش از حد باعث جدایی بین این دندان ها و در نتیجه ایجاد شکاف

می گردد.

برخی از عادت های بد نیز ممکن است باعث ایجاد شکاف بین دندان ها شود. کودکانی که انگشت شست خود را می مکند احتمال بروز دیاستما در آنها بیشتر است، زیرا حرکت مکیدن باعث فشار به دندان های جلویی می

شود، و به دنبال آن این دندان ها به سمت جلو حرکت می کنند.

در كودكان بزرگتر و همچنین افراد بالغ، دیاستما می تواند در اثر رفلكس های بلعی نادرست ایجاد شود. به عنوان مثال در هنگام بلع به جای اینکه زبان در سقف دهان قرار گیرد، ممکن است در پشت دندان های جلویی قرار

گرفته و به آنها فشار وارد کند. دندانپزشکان از آن با عنوان جلوآمدگی زبانیاد می کنند. در حالی که این حالت ممکن است مانند یک رفلکس بی ضرر به نظر برسد، اما فشار بیش از حد به دندان های جلویی می تواند باعث

فاصله گرفتن آنها از یکدیگر شود.

همچنین دیاستما می تواند در اثر بیماری های لثه که نوعی عفونت هستند ایجاد شود. در این حالت، التهاب به لثه ها و بافت های پشتیبان دندان آسیب می رساند. این امر می تواند به افتادن دندان ها و ایجاد شکاف بین آنها

منجر شود. علائم بیماری لثه شامل لثه های قرمز و متورم، زوال استخوان، شل شدن دندان ها و خونریزی لثه ها می باشد.

 

درمان دیاستما

 

بسته به علت زمینه ای ایجاد کننده آن، ممکن است درمان دیاستما ضروری نباشد. برای برخی از افراد، اهمیت این عارضه چیزی بیش از یک مسئله زیبایی شناختی نیست و به معنای مشکلی مانند بیماری لثه نمی باشد.

یکی از روش متداول برای درمان دیاستما بریس ها هستند. بریس ها دارای سیم و براکت هایی هستند که به دندان فشار می آورند و به آرامی آنها را به هم نزدیک می کنند، و همین امر باعث می شود که شکاف بسته

شود. بریس های نامرئی یا قابل جابجایی نیز ممکن است برخی از موارد دیاستما را برطرف کنند.

اگر شما از آن دسته از افرادی هستید که علاقه ای به بریس ندارید، در مورد دیگر روش ها با پزشک خود مشورت کنید تا شکاف های بین دندان های خود را پر کنید. روکش ها[3] یا پیوند دهنده ها[4] از جمله گزینه

های دیگر برای رفع این مشکل هستند. در این روش از کامپوزیت به رنگ دندان استفاده می شود که می تواند شکاف ها را پر کند یا روی دندان ها قرار بگیرد تا ظاهر لبخند شما بهبود دهد. این روش همچنین در مورد دندان

های ترک خورده یا خرد شده نیز سودمند است. همچنین یک پل دندانپزشکی می تواند کاندید خوبی برای جایگزینی یک دندانِ افتاده یا اصلاح یک شکاف باشد.

 

اگر رشد لثه های واقع در بالای دو دندان جلویی فوقانی شما بیش از حد افزایش یافته و باعث ایجاد شکاف شده است، جراحی به منظور برداشتن این بافت اضافی می تواند این شکاف را اصلاح کند. برای تصحیح کامل شکاف

های بزرگتر ممکن است نیاز به بریس باشد.

اگر پزشک شما بیماری لثه ای را تشخیص داده است، باید قبل از هرگونه اقدام درمانی به منظور اصلاح شکاف، ابتدا جلوی عفونت را بگیرید. بیماری لثه درمان های متفاوتی دارد، اما ممکن است شامل ارزیابی و هموارکردگی

ریشه برای از بین بردن پلاک سخت شده (جرم) از بالا و پایین لثه ها باشد. این امر باکتری های ایجاد کننده بیماری را از بین می برد.

بیماری جدی لثه ممکن است به عمل جراحی برای از بین بردن جرم هایی که در لثه جمع شده است نیاز داشته باشد. جراحی همچنین می تواند باعث بازسازی استخوان و بافت گردد.

 

چشم انداز و پیشگیری از دیاستما

 

برای کسانی که به دنبال درمان عارضه دیاستما هستند، چشم اندازهای مثبتی وجود دارد. بسیاری از روش ها قادر هستند یک شکاف را با موفقیت تصحیح کنند. علاوه بر این، درمان بیماری های لثه می تواند سلامت

استخوان ها را بازگرداند و التهاب را متوقف کند.

برخی از عارضه های دیاستما قابل پیشگیری نیستند. اما روش هایی به منظور کاهش خطر ایجاد شکاف وجود دارد. این روش ها عبارت اند از کمک به فرزندان در از بین بردن عادت مکیدن انگشت شست، یادگیری رفلکس های

بلعی مناسب و انجام بهداشت دهان و دندان. حتماً به طور مرتب مسواک بزنید و از نخ دندان استفاده کنید، و سالانه دو بار به دندانپزشک مراجعه کنید تا به طور منظم معاینه و ترمیم دندان انجام گیرد.

صاف و هموار کردن سطوح زبر و ناهموار ریشه پس از جِرم گیری زیرلثه ای