ارتودنسی و بیماری های لثه

3 اسفند 1398
ارتودنسی و بیماری های لثه

بررسی ارتباط بین بریس ها و بیماری لثه

محققان با استفاده از تکنولوژی های مولکولی رصد پلاک، هیچ گونه شواهدی مبنی بر بیماری لثه در کودکان دارای بریس، تا زمانی که آن ها به مسواک زدن دقیق خود ادامه می

دهند، مشاهده نکردند.

حداقل 1000 گونه باکتری شناخته شده است که قادر به زندگی در حفره دهان هستند. به طور متوسط هر فرد دارای 50 تا 200 گونه است و برخی افراد نسبت به دیگران به طور

طبیعی حامل شمار بیشتری از این عوامل بیماری زا در پلاک خود هستند.

بررسی ارتباط بین بریس های ارتودنسی و افزایش عوامل بیماری زا، دارای نتایج شگفت آور و خبرهای خوبی برای بیماران است.

به طور معمول رشد پاتوژن ها در خارج از بدن دشوار است، با این وجود، دکتر دیوید دیموک، مدیر آموزش کارشناسی دانشکده پزشکی و دندانپزشکی، در تحقیقات خود در مورد

تغییرات باکتریایی در دهان، به بینش جدیدی دست یافت.

این تیم تحقیقاتی، که توسط انجمن ارتودنسی انگلیس، متشکل از متخصصان ارتودنسی دانشکده دندانپزشکی و بیمارستان دندانپزشکی بریستول حمایت شد، از فناوری های

مولکولی برای رصد محیط پلاک دهان کودکانی که تحت درمان ارتودنسی قرار گرفته بودند، استفاده کرد.

با گرفتن نمونه های مختلف در چهار مرحله در طول درمان، آنها توانستند چگونگی تغییر ترکیب باکتریایی پلاک با گذشت زمان را رصد کنند.

پس از آن، با توجه به تنوع افراد مختلف، تغییرات در زمینه مشخصات پلاک آن فرد مورد آنالیز قرار گرفت. برای رصد شیوع باکتری های پریودنتال در نقاط مختلف دهان، در طی هر

آزمایش، نمونه ها از چهار ناحیه مختلف اطراف بریس گرفته شد.

این پژوهش الگوهای باکتریایی انواع بریس های مختلف را نیز مورد بررسی قرار داد: بریس های دارای اتصالات فلزی که در اطراف دندان های مولار قرار گرفته اند و بریس های

همراه با بست های دارای براکت که به طور مستقیم روی دندان ها متصل شده اند.

هر نمونه ی پلاک، با استفاده از میکروآرای تشخیصی DNA از نظر حضور پاتوژن های خاص مرتبط با بیماری لثه مورد بررسی قرار گرفت: مجموعه ای از لکه های میکروسکوپی DNA

متصل به یک سطح جامد، که هر یک از آنها نشانگر باکتری های مهم دهان بود.

نتایج با انجام تست مبتنی بر ژل، بنام الکتروفورز ژل گرادیان دناتوره کننده (DGGE) که یک پروفایل بارکد مانند را برای هر نمونه ایجاد می کند و دیدگاه جهانی تری از تغییرات جمعیت

باکتریایی ایجاد می‌کند، نشان‌داده شد.

این تکنیک ها تصویر واضحی از آنچه در مورد باکتری های سطح دندان در زیر بریس ها روی می دهد، ارائه کردند. این آنالیز یافته های جدیدی را در پی داشت که نشان می دهد

تنها با گذشت سه ماه از گذاشتن بریس ها، باکتری ها شروع به رشد می کنند ، وقایعی که قبلاً در چنین مراحل ابتدایی دیده نشده بود.

از بین دو نوع بریس، مشکلات همراه با بست ها نسبت به اتصالات اندکی بیشتر بود، اما به طور کلی تفاوت اندکی بین این دو مشخص شد. این عوامل بیماری ز هم در بست ها و

هم در اتصالات همچنان افزایش می یابند، اما پس از برداشتن بریس ها تا حدی کاهش می یابند که نمایانگر نشانه واضحی از بهبود هستند.

این تحقیق نتیجه گرفت که هیچ گونه شواهدی مبنی بر بیماری پریودنتال در کودکان دارای بریس، تا زمانی که آنها به دقت دستورالعمل های مسواک زدن متخصصان ارتودنسی را

رعایت کنند، وجود ندارد؛ لازم است اقدامات ارتودنسی برای ارائه دستورالعمل های دقیق مسواک زدن به بیماران تقویت شود.

 

تأثیر درمان ارتودنسی بر روی سلامت پریودنتال: 

درمان پریودنتال برای حفظ اتصال دستگاه دندانها ضروری است. از دست دادن دندانها در بیمار منجر به جابجایی پاتولوژیک آنها می‌شود. این ممکن است منجر به فاصله افتادن، عدم

جفت شدن دندانها، و کاهش ارتفاع عمودی شود. درمان ارتودنسی می‌تواند از پیشرفت این مشکلات جلوگیری کرده یا آن را به حداقل برساند. در سالهای 1960 کشف شد که

بعداز تعبیه باند ارتودنسی افزایشی در تعداد باکتریهای بزاقی مخصوصا لاکتوباسیلها رخ می‌دهد. این باعث ایجاد منافع مشترکی بین دو حوزه ی علم دندانپزشکی، یعنی

پریودنتیکس (بیماریهای لثه و بافت نرم) و ارتودنتیکس شد. متأسفانه، این درمان به علت حضور وسایل ارتودنسی بر روی سطوح دندان که ممکن است بهداشت دهانی را دچار

مشکل کند، باعث تجمع پلاک بر روی دندانها شده، احتمال آسیب به بافت پریودنتال را به همراه دارد.

اثرات فشارهای ارتودنسی بر روی بافت های پریودنتال

طی درمان ارتودنسی فشارهای مختلفی اعمال می‌شود. زمانی که استخوان اطراف دندان به این فشارها پاسخ می‌دهد، دندان به حرکت درمی‌آید. دندان به روشهای زیر پاسخ

می‌دهد:

  • جذب استخوان در محلی که فشار اعمال می‌شود.
  • شکل گیری استخوان در محلی که کشش اعمال می‌شود.

 

نقش حفاظتی درمان ارتودنسی بر علیه تحلیل پریودنتال

دندانهای جلوآمده ی نامرتب نسبت به دندانهای منظم دارای تعداد زیادی پاتوژن پریودنتال هستند. اصلاح دندانهای نامرتب با درمان ارتودنسی ممکن است به کاهش ایجاد تحلیل

پریودنتال کمک کند. در طی درمان ارتودنسی تمام اجزای دندان از جمله ساختار استخوانی، لیگامان پریودنتال و بافت نرم با هم همراه با دندانها جابجا می‌شوند. بعد از آغاز درمان

ارتودنسی در یک دندان آسیای کج شده به سمت وسط، در دندان صاف شده کاهش عمق پاکت رخ می‌دهد. علاوه بر این، تجمع کمتر پلاک و بهبود ساختار لثه در دندان آسیای

صاف شده دیده می‌شود.

 

پریودنتیکس به عنوان مکملی برای درمان ارتودنسی

بسیاری اوقات بعد از درمان ارتودنسی نمی‌توان بدون اضافه کردن یک پروسیجر پریودنتال به یک نتیجه قابل قبول درست یافت. برای مثال، فاصله ی بوجود آمده در اثر فرنوم لبیال بالا

باید به وسیله ی یک مداخله پریودنتال برطرف شود. زیرا که گمان می‌رود فیبرهای درون آن از جابجائی دندانهای پیشین مرکزی به سمت خط وسط جلوگیری می‌کنند. با این وجود،

زمان‌بندی این مداخله پریودنتال موضوعی مورد بحث است.

فرنوم لبیال ماگزیلاری باید تا بعد از درمان ارتودنسی توسط جراحی برداشته شود مگر اینکه این بافت دردناک شده یا از بستن فاصله ها جلوگیری کند. این یک پروسیجر معمول

ارتودنسی است که یک دندان تحت فشار توسط لبیا یا کام را با کشش آزاد کنند. تجربه ی یک پریودنتیست لازم است تا دندان تحت فشار را در عین حفظ بافت کراتینه، بوسیله ی

یک بافت پایه دار که به صورت اپیکال یا جانبی قرار داده شده است، آزاد کند. بعد از اینکه چرخش دندان به وسیله ی درمان ارتودنسی حاصل شد، حفظ این حالت از طریق

فیبروستومی سوپراکرستال عرضی ممکن می‌شود.

برای حفظ عرض کافی لثه ی متصل شده در حین درمان ارتودنسی ممکن است نیاز به جراحی های مخاطی-لثه ای باشد. علت شایع نگرانی زیبایی‌شناختی در بین بزرگسالان

جابجایی پاتولوژیک دندانهای جلویی است و عوامل  مسئول این حالت می‌تواند شامل از دست دادن اتصال، عاداتی مثل دندان قروچه کردن، و فشار دادن زبان، بافت ملتهب

پریودنتال و دندانهای از دست رفته ی جایگزین نشده باشند. تمام این عوامل می‌توانند به مشکلات عملکردی و زیبایی‌شناختی منجر شوند. این می‌تواند از عوامل عمده ی انگیزه

بخش برای رفتن به دنبال درمان ارتودنسی باشد. درمان ارتودنسی می‌تواند زمانی که بیماری پریودنتال کنترل شد، آغاز شود.از این طریق پیامد درمانی خوبی برای بیمار دچار

مشکل زیبایی دندانی-صورتی قابل دست‌یابی است.

 

ارتودنسی به عنوانی مکملی برای درمان پریودنتال

مطالعات ثابت کرده است که همراهی معنی داری بین جفت نشدگی و سلامت پریودنتال وجود دارد. پروسیجرهای ارتودنسی می‌توانند مزایایی برای بیمار دچار مشکل پریودنتال

فراهم آورند. بازآرایی عمودی دندانها بوسیله ی درمان ارتودنسی می‌تواند نقصهای استخوانی خاصی را در بیماران پریودنتال بهبود دهد. بازیابی پاپیلای ازدست رفته می‌تواند توسط

درمان ارتودنسی انجام شود که باعث اصلاح شکاف باز  لثه می‌شود. اگر قبل از تعبیه ایمپلنت، بیمار دندان افتاده ای از سالها قبل داشته باشد و کج شدن و جابجا شدن دندانهای

مجاور دیده شود، درمان می‌تواند وضعیت دندانهای مجاور را بهبود بخشد. درمان ارتودنسی می‌تواند به بیمارانی که شکستگی های متعدد دندانهای جلویی داشته و نیازمند

رویاندن کششی برای ترمیم ریشه هستند کمک کند. این کمک می‌کند ترمیم تاج مقاومت و حفظ فرم کافی داشته باشد. تنظیم دندانهای نامرتب با درمان ارتودنسی می‌تواند

مزایای شگرفی برای بیمارانی که توانایی لازم برای حفظ بهداشت دهان ندارند یا مستعد از دست دادن استخوان پریودنتال هستند داشته باشد.